Sahu Mahraj - The Great Social Reformer than any Democratic Government, Sahu Mahraj - Great Social Reformer than any Democratic Government,

ºã¸ô ÒÃðº¢Â¡Ç÷ º¡†¤ Á†Ã¡ˆ

þ¼ ´Ð츣ðÊý ãÄÁ¡¸ ¿£¾¢ò ШÈ¢ø ¸¡Ä¢Â¡Â¢Õó¾ ±Øò¾÷ À½¢ìÌ ´Õ À¢üÀÎò¾ôÀð¼ ÅÌôÀ¢¨Éî §º÷ó¾Å÷ ¿¢ÂÁ¢ì¸ôÀð¼¡÷. À¢Ã¡Á½ ¿£¾¢À¾¢ «ó¾ ±Øò¾÷ ±¾üÌõ Ä¡Âì¸üÈÅ÷ ±ýÚõ «Å÷ À½¢ ¿£ì¸õ ¦ºöÂôÀ¼ §ÅñÎõ ±ýÚõ ¿¢ÂÁÉõ ¦ºö¾Å¡¢¼õ Ò¸¡÷ ¦¸¡ñÎ ÅÕ¸¢ýÈ¡÷. ¿¢ÂÁ¢ò¾Å§Ã¡ ¿£¾¢À¾¢¨Âô À¡÷òÐ "¿¡ý þýÛõ ´Õ Á¡¾ ¸¡Ä «Å¸¡ºõ ¾Õ¸¢ý§Èý, «¾üÌû ¯í¸Ç¢¼Á¢ÕìÌõ ¿ü Ì½í¸¨Ç «Å÷ Ò¡¢óÐ ²üÚ ¿¼ìÌÁ¡Ú ¦ºö §ÅñÎõ. «ùÅ¡Ú ¦ºö¡ŢÊø «ó¾ ±Øò¾¨ÃÂøÄ ¯í¸¨Çô À½¢ ¿£ì¸õ ¦ºö §ÅñÊ ÅÕõ" ±É «È¢×Úò¾¢É¡÷.«ó¾ ±Øò¾÷ «¾ýÀ¢ý ±ó¾ô À½¢Ôõ ÅÆí¸ôÀ¼¡Áø ãýÚ Á¡¾í¸ÙìÌõ §ÁÄ¡¸ «ó¾ ¿£¾¢À¾¢Â¢¼õ À½¢ Ò¡¢ó¾ ¿¢¨Ä¢ø «Å÷ ¾¢È¨Á Å¡öó¾Å÷ ±É «§¾ ¿£¾¢À¾¢ º¡ýÚ ÅÆí¸¢É¡÷.

þó¾ ¿¢¸ú× ºü§ÈÈį̀È 100 ¬ñθǢý ÓýÀ¡¸ ¿¼ó¾Ð. «ó¾ ¿¢¸úÅ¢ý ¸¡Ã½õ þýÚ §À¡ø Á¾¢ø §Áø ¿¨¼À¢ġ¾ ¯ñ¨ÁÂ¡É ºã¸ «ì¸¨È¡ÇÃ¡É ÁýÉ÷ º¡†¤Á†Ã¡ˆ «Å÷¸Ç¡ø ¿¢¸úò¾ôÀð¼Ð.

áüÈ¡ñθǢý À¢ý þýÚõ þ¼ ´Ð츣Π§¸¡Õõ ¦ÀÕõÀ¡ý¨Á Áì¸û, «¨ÃÌ¨È ÁÉмý ¦¿üȢ¢Öõ ¦¿ïº¢É¢Öõ Á¾ì ÌȢ£θ¨Çî ÍÁóÐ ¾¡ý þýÉ¡÷ ±ýÈ «¨¼Â¡Çòмý , Á¾î º¡÷ÀüÈ ºÁòÐÅ §¿¡į̀¼Â «Ãº¢ý ¯Â÷ À¾Å¢¸Ç¢Öõ, ¿£¾¢ò ШÈ¢Öõ ¿£ì¸ÁÈ ¿¢¨ÈóÐûÇ ¿À÷¸Ç¢¼õ ¡º¢ìÌõ ¿¢¨Ä¢ø,

¿¡õ ÁÃÒ ¡£¾¢Â¢ø Áļ¡ì¸ôÀð¼ Å¢¨¾¸Ç¡¸ Á¡È¡ÁÄ¢Õì¸, ¿ÁРţ¡¢Â §Å÷¸¨Ç «¨¼Â¡Çõ ¸¡½ §ÅñÎÁ¡É¡ø ¿Áì¸¡É ÅÃÄ¡üÈ¢¨É º¢È¢Ð ÒÃðÊô À¡÷ì¸ §ÅñÎõ, þø¨Ä¦ÂýÈ¡ø ¿õ¨Á «Æ¢ì¸ ±ñÏõ ¿À÷¸û ¿ÁÐ º¢ó¾¨É¨Â Áļ¡ì¸¢ Å¢¨ÇÅ¢ì¸ þÂÄ¡¾ Å¢¨¾¸Ç¡¸ ¿õ¨Á Á¡üÈ¢ Å¢Îõ ¬ÀòÐ ¸¡ò¾¢Õ츢ýÈÐ.   

"¿¡ý §¸¡ø†¡ôâ÷ º¢õÁ¡ºÉò¾¢ø «Á÷ó¾¢Õó¾¡Öõ ±ý¨É ´Õ º¢ôÀ¡ö, Ţź¡Â¢ «øÄÐ ¦¾¡Æ¢Ä¡Ç¢ ±Éì ÜÈ¢ì ¦¸¡ûž¢§Ä§Â ¦ÀÕõ Á¸¢ú¨¼§Åý".

 ¿¡ý þíÌ ( ¦ºý¨É¢ø) ÁýÉÉ¡¸ «øÄ, ¸øÄ¡Ä¡É þ¾ÂÓû§Ç¡¨ÃÔõ ¸¨ÃÂî ¦ºöÔõ ¿¢¨Ä¸Ç¢ø ¯ÆÖõ ÁÉ¢¾÷¸Ç¢ý ¿ñÀÉ¡¸ò¾¡ý ¿¢ü¸¢ý§Èý"

þôÀÊ ¯Ãì¸ì ÜÈ¢ÂÅ÷, þó¾¢Â «Ãº¢Âø ÅÃÄ¡üÈ¢ø Ó¾ýӾġ¸ 50 º¾Å¢¸¢¾ þ¼ ´Ð츣ðÎì ¦¸¡û¨¸¨Â 26 ƒ¥¨Äò ¾¢í¸û 1902 ¬õ ¬ñʧħ ¾ÉÐ ¬Ù¨¸ìÌðÀð¼ À̾¢¸Ç¢ø «ÁøÀÎò¾¢Â º¡¾¨É ºÓ¾¡Âî º¢üÀ¢ º¡†¥ Á†Ã¡ˆ ±Ûõ ºã¸Å¢ÂÄ¡Ç÷ ¬Å¡÷.

þÅ÷ 1874 ¬õ ¬ñÎ ƒ¥ý Á¡¾õ 26 ¬õ ¿¡û ¸¡¸ø ¾¨Ä¨Áô ¦À¡ÚôÀ¢Ä¢Õó¾ «ôÀ¡º¡§†ô ¸¡ð§¸ «Å÷¸ÙìÌõ þý¨È ¸÷É¡¼¸ Á¡¿¢Äò¾¢ÖûÇ Ó§¾¡Ä¢ý «ý¨È ÁýÉ¡¢ý Á¸Ç¡É ᾡÀ¡ö   «Å÷¸ÙìÌõ ¾¨ÄÁ¸É¡öô À¢Èó¾¡÷.¦ÂŠÅó¾Ã¡ù ¸¡ð§¸ ±Éô ¦À¡¢¼ôÀð¼ «Å÷ ¾ÉÐ ãýÚ Å¾¢ø ¾¡¨Â þÆó¾Å÷. ÀÉ¢¦ÃñΠž¢ø ¾ó¨¾¨ÂÔõ þÆó¾Å÷.

1884 ¬õ ¬ñÎ Á¡÷î Á¡¾ò¾¢ø ÁýÉ÷ ¿¡ý¸¡õ º¢Å¡ƒ¢ «Å÷¸Ç¢ý Å¢¾¨Å Á¨ÉÅ¢Â¡É ¬Éó¾¢À¡ö «Å÷¸Ç¢ý ¾òÐô À¢ûÇ¡ɡ÷. §À¡Š§Ä ÌÎõÀò¾¢ý §¿ÃÊ ¬ñ Å¡¡¢º¡¸ «Å÷ þø¨Ä¦ÂýÈ¡Öõ ܼ ÀÄ ÅÕ¼í¸Ç¡¸ §¸¡ø†¡ôâ÷ «Ãº Åõºò¾¢ÉÕ¼É¡É Á½Å¢¨Éò ¦¾¡¼÷Ò ¸¡Ã½Á¡É ¦¿Õì¸ò¾¢ý Å¢¨ÇÅ¡¸ º¡†¥ ÌÎõÀò¾¢ø À¢Èó¾ ¦ÂŠÅó¾Ã¡ù ¸¡ð§¸ ±Ûõ º¡†¤ Á†Ã¡ˆ ¾òÐìÌ ¾Ì¾¢Â¡ÉÅáɡ÷.þ¾ý ¸¡Ã½Á¡¸ ¾ÉÐ 12¬õ ž¢ø §¸¡ø†¡ôâ÷ ºÁŠ¾¡Éò¾¢ý ºòÃÀ¾¢Â¡É¡÷. «Å¡¢ý ¾ó¨¾Â¡ø ÓÊ× ¦ºöÂôÀð¼ º¾¡Ã¡ Á¡¸¡½ò¾¢ý ºòÃÀ¾¢Â¢ý ¯ÈÅ¢ÉÃ¡É ÁáðÊ Áñ½¢ý ¯Â÷ó¾ ̽Ө¼Â ¸¡ýÅ¢ø¸÷ «Å÷¸Ç¢ý Á¸Ç¡É ÄðÍÁ¢À¡öº¡§†À¡¨Å Á½ÓÊò¾¡÷. ¾ÉÐ ¾ó¨¾Â¢ý ¯ò¾ÃÅ¢ýÀÊ ¾ÉÐ Á¨ÉÅ¢ À¾¢¦ÉðΠž¢¨É «¨¼Ôõ Ũà ÌÎõÀ Å¡úÅ¢¨Éò ¾ûÇ¢ ¨Åò¾¢Õó¾¡÷. þó¾ò ¾õÀ¾¢Â¢ÉÕìÌ ¿¡ýÌ ÌÆ󨾸û À¢Èó¾É÷.

¸÷É¡¼¸ò¾¢ÖûÇ ¾¡÷Å¡ðÊø ¾ÉÐ ÀûÇ¢ôÀÊôÀ¢¨É ¬í¸¢§ÄÂ÷¸Ç¢ý §¿ÃÊô À¡÷¨Å¢ø ¦ÀüÈ¡÷.¸øŢ¢ý ¦À¡ØÐ «Å÷ «ÃºÃ¡¸ò §¾¨ÅÂ¡É «¨ÉòРŨ¸Â¡É ¬Ù¨Áô ÀñÒ¸¨ÇÔõ ¦ÀÈ þó¾ì ¸øÅ¢ «ÅÕìÌ ¯¾Å¢ÂÐ. ¾ÉÐ 32 ¬õ ž¢ø «Å÷ ºòÃÀ¾¢Â¡¸ ÓÊ ÝÊì ¦¸¡ñ¼¡÷.

¬í¸¢Äì ¸øŢ¢ý ÀÂÉ¡¸ ¾ÉÐ ¬ðº¢ì ¸¡Äò¾¢ø «Å÷ ÅÚ¨Á,«È¢Â¡¨Á,À¢ü§À¡ìÌò¾Éõ ¬¸¢ÂÅüÈ¢¨É ºð¼ ¡£¾¢Â¡¸ ´Æ¢ì¸ô À¡ÎÀð¼¡÷. «¨ÉÅÕõ ºÁÁ¡É Å¡öôÒ츨Çô ¦ÀÈ ºð¼ò ¾¢Õò¾í¸Ç¢¨Éî ¦ºö¾¡÷. «ÃÍ ÁüÚõ ¾É¢Â¡÷ ¸øÅ¢ ¿¢ÚÅÉí¸Ç¢ý ¯¾Å¢Ô¼ý þÄź ÁüÚõ ¸ð¼¡Âì ¸øŢ¢ý ãÄÁ¡¸ À¢üÀð¼ ºÓ¾¡Â Áì¸Ç¢¨¼§Â¢Õó¾ ã¼ ¿õÀ¢ì¨¸¸¨Çò ¾¸÷ò¾¡÷. À¢Ã¡Á½ÃøÄ¡¾ Á¡½Å÷¸Ùì¸¡É þÄź Ţξ¢¸û ¾¢Èì¸ôÀð¼Ð. 

§ƒ¡¾¢À¡ â§Ä «Å÷¸Ç¢ý ±ñ½í¸Ç¡ø ¦À¡¢Ðõ ¸ÅÃôÀðÊÕó¾ Á†Ã¡ˆ ¾ÉÐ ÅñÊ µðÎÉá¸, ¾ÉÐ ¾É¢ ¯¾Å¢Â¡ÇḠ¾Éì¸¡É ¾ñ½£÷, Ë ÁüÚõ ¯½× À¡¢Á¡Úõ ¿À÷ ¬¸¢§Â¡¨Ã ¾£ñ¼ò¾¸¡¾Å÷¸û ±É ´Ð츢 ¨Åì¸ôÀð¼ Áì¸Ç¢Ä¢Õó§¾ «Á÷ò¾¢É¡÷.¾£ñ¼¡¨Á¨Âì ¸¨¼À¢ÊìÌõ «¾¢¸¡¡¢¸û Åý¨Á¡¸ò ¾ñÊì¸ô ÀÎÅ¡÷¸û ±É ƒÉÅ¡¢ 15¬õ ¿¡û 1919 ¬õ ¬ñʧħ «Ãº¡¨½ À¢ÈôÀ¢ò¾¡÷.71 «ÃÍ «¾¢¸¡¡¢¸Ç¢ø 60 §À÷ À¢Ã¡Á½÷¸Ç¡¸×õ Á£¾ÓûÇ 11 §À÷ §ÅÚ ÓüÀÎò¾ôÀð¼ ƒ¡¾¢Â¢Éá¸×õ þÕó¾É÷. þ¾¨É Á¡üÈ §ÅñÊ «¾¡ÅÐ ÁÛ ¾÷Á Å¢¾¢¸Ç¢ýÀÊ 100 º¾Å¢¸¢¾ ¦¸ªÃÅÁ¡É À¾Å¢¸Ùõ À¢Ã¡Á½÷¸ÙìÌõ, À¢È ÓüÀÎò¾ôÀð¼Å÷¸ÙìÌõ ¾ÃôÀ¼ §ÅñÎõ ±ýÀ¾¨É ¯¨¼òÐ 50 º¾Å¢¸¢¾ À¢üÀÎò¾ôÀð¼, ¾¡úò¾ôÀð¼Å÷¸ÙìÌÁ¡É þ¼ ´Ð츣ð欃 1902 ¬õ ¬ñÎ ƒ¥¨Ä Á¡¾õ ¿¨¼Ó¨ÈôÀÎò¾¢É¡÷. þó¾ Å¢¾¢Â¢¨É À¢ýÀüÈ ÁÚìÌõ «¾¢¸¡¡¢¸û À¾Å¢ ¿£ì¸õ ¦ºöÂôÀÎÅ¡÷¸û ±É ¾¢ð¼Åð¼Á¡¸ «È¢Å¢ò¾¡÷. «Å÷ À¡ð¼É¡Ã¡É ºòÃÀ¾¢ º¢Å¡ƒ¢ «Å÷¸û ±í¸Éõ À¢Ã¡Á½÷¸Ç¢ý ±¾¢÷ôÒ¸¨Çô ¦À¡ÕðÀÎò¾¡Ð ¦ºÂøÀ𼡧á «§¾ §À¡ø þÅÕõ ±¾¢÷ôÒ ¸ñÎ «ïº¡Ð ¦ºÂøÀð¼¡÷. ¾¡úò¾ôÀð¼Å÷¸ÙìÌô À¡¼õ À¢üÚÅ¢ì¸ ÁÚò¾ À¢Ã¡Á½ ¬º¢¡¢Â¨Ãô À½¢ ¿£ì¸õ ¦ºö¾¡÷.

¦¾¡Æ¢Ä¡Ä÷¸Ùì¸¡É ÅÕí¸¡Ä ¨ÅôÒ ¿¢¾¢Â¢¨ÉÔõ ¦ºÂøÀÎò¾¢É¡÷.ºí¸Ã¡îº¡¡¢Â¡÷¸û ¿¢ÂÁÉò¾¢ø  «Ãº¢ý «ÛÁ¾¢ ¸ð¼¡ÂÁ¡ì¸ôÀð¼Ð.À¢Ã¡Á½ ÌÕì¸û þýÈ¢ ¦ºöÂôÀÎõ ¾¢ÕÁ½í¸ÙìÌ «ÛÁ¾¢ ÅÆí¸ôÀð¼Ðõ þÅ¡¢ý ¬ðº¢ì¸¡Äò¾¢ø¾¡ý.

ÌÆó¨¾ò ¾¢ÕÁ½ ´Æ¢ôÒ, ¸ÄôÒò ¾¢ÕÁ½õ, Å¢¾¨Å¸û ÁÚÁ½õ °ìÌÅ¢ôÒ ±É «Å¡¢ý ºã¸î ¦ºÂøÀ¡Î¸û ÒÃ𺢸ÃÁ¡É¨Å¡¸ þÕó¾É. «È¢Å¢ý ÅÆ¢§Â «¨Éò¨¾¨ÉÔõ ¸ñÎ ¿ÁìÌì ÜȢ «È¢×ĸ ¬º¡ý ¾ó¨¾ ¦À¡¢Â¡÷ ܼ ¯½÷× â÷ÅÁ¡öì ÜȢ ¦¿ïº¢ø ¨¾ò¾ ÓûÇ¡ö þýÚõ ¿õ¨Á¦ÂøÄ¡õ ¯ÚòÐõ «÷÷ À¾Å¢Â¢ø ¸¡Ä ¸¡ÄÁ¡ö ¿¢Ä×õ ÓبÁÂ¡É À¢Ã¡Á½ þ¼ ´Ð츣ð欃 «ý§È ¾ÉÐ Á¡¸¡½ò¾¢ø ¸¨Çó¾Å÷.À¢Ã¡Á½ÃøÄ¡¾Å÷¸ÙìÌ §¸¡Å¢ø ÌÕì¸Ç¡¸ ¾Ìó¾ À¢üº¢ ÅÆí¸ôÀð¼Ð.          

ÓüÀð¼ ÅÌôÒ «¾¢¸¡¡¢¸Ç¢ý ±¾¢÷ôÀ¢¨É Á£È¢ À¢Ã¡Á½ÃøÄ¡¾ À¡Š¸÷áù ƒ¡¾ù «Å÷¸¨Ç Á¡¸¡½ «ÃÍô À½¢Â¢ø «Á÷ò¾¢É¡÷. ¿øÄ Ì½í¸Ùõ ¾¢È¨ÁÔõ À¨¼ò¾ À¡Š¸÷áù ƒ¡¾ù ¾ÉÐ ºð¼ ÁüÚõ ÓÐ ¿¢¨Äì ¸øŢ¢ø ¾É¢òÐÅõ ¦ÀüÚ Å¢Çí¸¢É¡÷. §¸¡ø†¡ôâ÷ ºÁŠ¾¡Éò¾¢ø ¿¨¼¦ÀüÈ ¿ü¦ºÂø¸ÙìÌ þÅÕõ Ó츢 ¸¡Ã½¢Â¡¸ Å¢Çí¸¢É¡÷.º¡†¥ Á‹Ã¡ƒ¢ý §ÅñΧ¸¡Ç¢¨É ²üÚ þÅ÷ ÀõÀ¡ö Á¡¸¡½ò §¾÷¾Ä¢ø §À¡ðÊ¢ðÎ «¨ÁîºÃ¡¸ 1923 Ó¾ø 1930 Ũà À½¢Â¡üȢɡ÷. ÀõÀ¡ö Á¡¸¡½ò¾¢ø À¢Ã¡Á½ÃøÄ¡¾ þÂì¸ ¦ºÂøÀ¡Î¸ÙìÌ «Êò¾ÇÁ¡ö «¨Áó¾¡÷. 

Á¡¸¡½ ¿¢÷Å¡¸Á¡ÉÐ ÓبÁ¡¸ ¬í¸¢§ÄÂ, À¢Ã¡Á½, À¢ÃÒòÐÅ, ¦„É¢Š ÁüÚõ À¡÷º¢ þÉò¾Å¡¢¨¼§Â Ó¼í¸¢ì ¸¢¼ó¾¾¡ø ¾ÉÐ º¢ó¾¨É¸¨Ç «¾¡ÅÐ Óü§À¡ì¸¡É ºã¸ ¿Äò ¾¢ð¼í¸¨Çî  ¦ºÂøÀÎò¾ ÓÊ¡¦¾ýÀ¾¡ø ¾¨Ä¨Á ¿£¾¢À¾¢ , ¾¨Ä¨Á Å¡¢ «ÖÅÄ÷, ¾¢Å¡ý ¬¸¢§Â¡Ã¼í¸¢Â ¿¢÷Å¡¸ì ÌØÅ¢¨Éì ¸¨ÄòÐÅ¢ðÎ, ¾ÉÐ ¬º¢¡¢Âá¢Õó¾ R V º¡ôÉ¢‰ «Å÷¸¨Ç ¯ûǼ츢 ¦ºÂĸò¨¾¨É ¿¢ÚŢɡ÷. À¢Ã¡Á½÷¸ÙìÌ §ÁÄ¡¸ ¡¨ÃÔõ ¿¢ÂÁ¢ì¸ þÂÄ¡Ð ±É×õ, ÁüÈ ºÓ¾¡Âò¾¢É¡¢ý ¸£ú À¢Ã¡Á½÷¸û À½¢ Ò¡¢Â Á¡ð¼¡÷¸û ±É Å¡¾¢ð¼¾¨ÉÔõ ÒÈ츽¢ò¾¡÷. «Ãº¡¢ý «¨ÉòÐ ¬¨É¸Ùõ þ¾ýÀ¢ý ¾¡úò¾ôÀð¼ ÅÌôÀ¡¸ì ¸Õ¾ôÀð¼ ¸¡ÂŠ¾ ÅÌô¨Àî º¡÷ó¾ R V º¡ôÉ¢‰ «Å÷¸Ç¢ý ¨¸¦Â¡ôÀÁ¢ð§¼ ¦ÅǢ¢¼ôÀð¼Ð ÌÈ¢ôÀ¢¼ò¾ì¸Ð.   

   

þÅ¡¢ý ¾¢ð¼í¸ÙìÌ ±¾¢÷ôÒ þø¨Ä¡ ±ýÉ? «¦¾ôÀÊ «ôÀÊ þÕóРŢÎÅ¡÷¸û ¿õ Á¾ì ¸ð¼¨ÁôÀ¡Ç÷¸û. ;ó¾¢Ãô §À¡Ã¡ð¼ò¾¢ø Àí¦¸Îò¾ ÀÄ À¢ü§À¡ì¸¡Ç÷¸Ç¢ý ÅÃÄ¡üÈ¢ý þÕñ¼ Àì¸í¸¨Ç ¿ÁìÌò ¦¾¡¢Â¡Ð ¦ºöÔõ °¼¸ ÁüÚõ ÅÃÄ¡üÚò ¾ó¾¢Ãí¸¨Ç ¿¡õ («¾¡ÅÐ ¦ÀÕõÀ¡ý¨Áî ºÓ¾¡Âõ) ¯½÷óÐõ ¯½Ã¡ÁÄ¢ÕôÀ¾É¡ø¾¡ý ¿¡õ þЧÀ¡ýÈ À¢ü§À¡ì¸¡Ç÷¸¨Ç ¾¨Ä¢ø à츢 ¨ÅòÐì ¦¸¡ñ¼¡Îõ ¿¢¨ÄìÌò ¾ûÇôÀðÎû§Ç¡õ. þ¾¨É¦ÂøÄ¡õ ¦ºö¾ º¡†¥ Á¸Ã¡¨ƒ ±¾¢÷ò¾Å÷ §ÅÚ Â¡ÕÁøÄ ÁáðÊ º¢í¸õ ±É×õ §Ä¡¸Á¡ý ±É×õ ¦ÀÕ¨ÁÔ¼ý «¨Æì¸ôÀð¼ ¾¢Ä¸÷¾¡ý.

À¢üÀÎò¾ôÀð¼Å÷¸û ¬ÃõÀì ¸øÅ¢ ¸üÈ¡ø §À¡ÐÁ¡ÉÐ, À¢ýÉ÷ «Å÷¸û ¾í¸û ÌÄò ¦¾¡Æ¢Ä¢¨Éô À¢ýÀüÈ §ÅñÎõ." þôÀʦÂøÄ¡õ ¯Â÷¸øÅ¢ ¦ÀüÈ¡ø ¨¾Âü ¸¨Ä»÷¸û ¨¾Âø þÂó¾¢Ãò¨¾Ôõ, ¯ÆÅ÷¸û ²¡¢¨ÉÔõ, Ţ¡À¡¡¢¸û ¾Ã¡º¢¨ÉÔõ ¯À§Â¡¸ôÀÎòÐÅ¡÷¸Ç¡.." ±É ¯Â÷ ¸øÅ¢ þó¾ Áì¸ÙìÌò §¾¨Å¢ø¨Ä¦ÂÉ ÓÆí¸¢É¡÷ ÁáðÊÂî º¢í¸õ §Ä¡¸Á¡ý ¾¢Ä¸÷. ¬ñÎ 1917.

¾ÉÐ º£÷¾¢Õò¾í¸¨Çî ¦¾¡¼÷óÐ ¦ºö¾ º¡†¥ «Å÷¸û 1920 ¬õ ¬ñÎ " ¾¢Ä¸÷ À¢üÀÎò¾ôÀð¼ ¾¡úò¾ôÀð¼ Áì¸û þ¨¼ ¿¢¨Ä, ¯Â÷ ¿¢¨Äì ¸øÅ¢ ¸ü¸ì ܼ¡Ð, «Å÷¸û ¾í¸û ÌÄò ¦¾¡Æ¢Ä¢¨Éì ¸ü¸ §ÅñÎõ ±Ûõ «ÅÃÐ ¸Õò¾¢ü¸¡¸ «¾¡ÅÐ «Å÷ ƒ¡¾£Âì ¸ð¼¨ÁôҸǢø ¦¸¡ñÊÕó¾ ¿õÀ¢ì¨¸ì¸¡¸ «ÅÁ¡ÉÁ¡ö ¯½Ã §ÅñÎõ". ±ýÈ¡÷. ¬É¡Öõ º¡†¥ Á†Ã¡ˆ À¢Ã¡Á½ ±¾¢÷ô¨Àì ¨¸ì¦¸¡ûÇ¡¾ù÷. À¢Ã¡Á½£Âõ ÁüÚõ «Å÷¸Ç¢ý ÅƢӨȸû, «¨ÃÌ¨È º£÷¾¢Õò¾í¸û ¬¸¢ÂÅüÈ¢¨É§Â ÓبÁ¡¸ ±¾¢÷òÐ Åó¾¡÷.   

ÁøÔò¾¾¢ø ¦ÀÕõ Å¢ÕôÒ¨¼ÂÅá¢Õó¾ Á†Ã¡ˆ «Å÷¸ÇÐ ºÁŠ¾¡Éò¾¢ø ¬ñÎ §¾¡Úõ «¾ü¸¡É §À¡ðʸû ¿¨¼¦ÀÈ ¬Å½ ¦ºö¾¡÷.

þó¾¢Â «Ãº¢ÂĨÁôÒî ºð¼ §Á¨¾ «õ§Àò¸÷ «Å÷¸¨Ç ¾¡úò¾ôÀð¼ Áì¸Ç¢ý ¿¡Â¸É¡ö þÉõ ¸ñ¼Å÷ º¡†¥ Á†Ã¡ˆ. «õ§Àò¸¡¢ý " ãìÉ¡Âì" ±Ûõ Àò¾¢¡¢ì¨¸ìÌ 1920 ¬õ ¬ñÎ À½ ¯¾Å¢ ¦ºöÐ áø ¦ÅÇ¢ÅÃì ¸¡Ã½Á¡Â¢Õó¾Å÷. «õ§Àò¸¡¢ý ÀÊôÒ ¾¨¼ÀÎõ ¿¢¨Ä¢ĢÕó¾¾¨É ¯½÷óÐ 1921 ¬õ ¬ñÊø «Å¡¢ý ¸øÅ¢ìÌ ÀÉ ¯¾Å¢Â¢¨Éî ¦ºö¾Ð¼ý 'þÐ §À¡ýÈ À½ò §¾¨ÅìÌ ¾ý¨É ±ó¾î ºÁÂò¾¢Öõ «Ï¸Ä¡õ' ±Éì ÜÈ¢ÂÅ÷.'ãì ¿¡Âì' Àò¾¢¡¢ì¨¸ ¿¢ýÚ §À¡¸ì ÜÊ ¿¢¨Ä Åó¾ §À¡Ð ÁÚÀÊÔõ «¾¨É ¿¼ò¾¢¼ ¦À¡ÕÇ¡¾¡Ã ¯¾Å¢ ¦ºöÐ Àò¾¢¡¢ì¨¸ ¦¾¡¼Ã ¯¾Å¢ ¦ºö¾Å÷. þò¾¨¸Â ¸¡Ã½í¸Ç¡ø §¸õô¡¢ðˆ Àø¸¨Äì ¸Æ¸ò¾¡ø ¦¸ªÃÅ ¼¡ì¼÷ Àð¼Óõ À¢¡¢ðʉ «Ãº ÌÎõÀò¾¡ø ÀÄ ¦¸ªÃÅ «¨¼¦Á¡Æ¢¸Ùõ ¦¸¡ÎòÐô À¡Ã¡ð¼ô¦ÀüÈÅ÷.

 

;ó¾¢ÃÁ¨¼óÐ «ÚÀÐ ¬ñθǡ¸¢Ôõ ÀÄ Ó¾ø ÌÊÁ¸ý¸¨ÇÔõ, Óü§À¡ìÌ À¢Ã¾Á÷¸¨ÇÔõ, Ó¾øÅ÷¸¨ÇÔõ ¸ñ¼ À¢ýÛõ ÓÈ¢ÂÊì¸ þÂÄ¡¾ À¢Ã¡Á½ §ÁÄ¡¾¢ì¸õ ÁüÚõ Á¾ì ¸ð¼¨ÁôÒ ( þýÚ °¼¸, ŨÄò¾Çì ¸ð¼¨ÁôÀ¢¨ÉÔõ §º÷òÐì ¦¸¡ûÇÄ¡õ), ƒ¡¾¢ ´Æ¢ôÒ, ¾£ñ¼¡¨Á «Æ¢ôÒ ¬¸¢ÂÅüÈ¢ü¸¡¸ «ó¾ì ¸¡Äí¸Ç¢ø ±ó¾¦Å¡Õ §¸ûÅ¢ÔÁ¢ýÈ¢ ͸ §À¡¸ ¬¼õÀà šú¨Å «ÛÀÅ¢ìÌõ ¯¡¢¨ÁԼɢÕó¾ º¢Ä Á¸¡Ã¡ƒ¡ì¸û ¾í¸Ç¢ý Áì¸Ù측¸ - þý¨È ÀÄ §¾÷ó¦¾Îì¸ôÀ𼠫ú¡í¸í¸¨Çô §À¡ÄýÈ¢ò - ¾í¸Ç¢ý ¿¡ðÊÖûÇ ¦ÀÕõÀ¡ý¨Áî ºÓ¾¡Â Áì¸Ù측¸ Å¡úóÐ ¸¡ðÊ¢ÕôÀÐ ÅÃġڸǢø À¾¢Å¡¸¢ÔûÇÐ. «Ð ÁðÎÁ¡? þýÚ ¸É× ¸¡½î ¦º¡øÖõ º¢Ä Ó¾ø ÌÊÁ¸ý¸û §À¡ÄýÈ¢ ƒ¡¾¢¸ÇüÈ ºÓ¾¡Âõ ¸¡½ì ¸É× ÁðÎÁøÄ «¾¨É ¿ÉÅ¡ì¸ô ÒÃ𺢸à ºð¼ò ¾¢Õò¾í¸û, º÷Å ƒ¡¾¢Â Áì¸Ç¢ý ºÁòÐÅò¾¢ü¸¡É ¾¢ð¼í¸û ±Éô ÀÄÅ¢¾ ¿¼ÅÊ쨸¸¨Ç ¾ÉÐ ¬ðº¢ì¸¡Äò¾¢ø ±ÎòÐ ºÓ¾¡Â Óý§ÉüÈò¾¢ü¦¸Éô À¡ÎÀð¼ Áì¸û «Ãº÷¸Ç¢ø Óòý¨Á¡ÉÅ÷¾¡ý ¿ÁÐ ¿¡Â¸÷ º¡†¥ Á¸Ã¡ˆ ±ýÀÐ ÌÈ¢ôÀ¢¼ò¾ì¸Ð.

«¨ÃÌ¨È þ¼ ´Ð츣ð欃 «¨Ą̃È¡ö ¿¢¨È§ÅüÚõ ¸¡Äò¾¢ø, ³ó¾¡õ À¨¼ À¢Ãî¨É¸û ±É «ÃÍ §Å¨Ä Å¡öôҸǢø ÁðÎÁøÄ, À¢üÀÎò¾ôÀð¼, ¾¡úò¾ôÀð¼ À¡Ã¡ÙÁýÈÅ¡¾¢¸Ùõ «Å¾¢ôÀðÎ ÅÕóÐõ  ¿¢¨Ä¢ø ;ó¾¢Ãò¾¢üÌ ³õÀÐ ¬ñθû ÓýÀ¡¸§Å þ¾¨É ¯½÷óÐ ¾ÉÐ ¬ðº¢ìÌ ¯ðÀð¼ À̾¢Â¢ø ¸¨Ç ¾ýÉ¡Ä¡É «¨Éò¨¾Ôõ ¦ºö¾, ¦ºö ÓüÀð¼ º¡†¥ Á‹Ã¡ˆ «Å÷¸û º¢¨Ä ÁðÎõ ¿õ À¡Ã¡ÙÁýÈò¾¢ø ¿¢ÚÅôÀð¼Ð ... " ....¸¡Äò¨¾ Å¢ïº¢î ¦ºÂøÀð¼Å÷ ...." ±ýÈ Ò¸Ø¨ÃÔ¼ý. «¾É¡ø¾¡§É¡ ±ýɧš ¿ÁÐ þ¼ ´Ð츣Π¾ü§À¡Ð ¸¡Äò¾¢üÌ ¯ðÀðÎ þýÛõ ¦ºÂøÀÎò¾ «Å¸¡ºõ §¸¡Õõ ¿¢¨Ä¢§Ä§Â ¯ûÇÐ.  ¸É× ¸¡ñ§À¡õ.. ¿¡¨Ç¡ÅÐ...¿¢¨È §ÅÚ¦ÁÉ..

Å£Ã÷¸û þÈôÀ¾¢ø¨Ä .. Å¢¨¾ì¸ôÀθ¢ýÈ¡÷¸û...«ò¾¨¸Â Å£¡¢Â Å¢¨¾¾¡ý ¿ÁÐ º¡†¥ Á†Ã¡ˆ.

இந்தியர்களின் புதிய தேவ தூதனா இந்த அன்னா ஹசாரே .. !!!

இந்தியர்களின் புதிய தேவ தூதனா இந்த அன்னா ஹசாரே .. உயிர்மையில் மனுஷ்ய புத்திரனின் தலையங்கம் பாருங்கள் .... தேவையில்லாமல் இத்தகைய நபர்களை மேலேற்றுவது நமது நாளைய தலைவலி என்பதை உணர வேண்டும்..

நந்தலாலா - திரைப்படம்

தமிழில் சிறந்த படங்களைத் தரும் தரமான தயாரிப்பு நிறுவனங்களுள் குறிப்பிடத்தகுந்த நிறுவனமாக ஐங்கரன் படத் தயாரிப்பு நிறுவனம் உள்ளது. பேராண்மை, அங்காடித் தெரு என்ற வரிசையில் சமீபத்தில் வெளியான சிறந்த படைப்பு நந்தலாலா. சில ஆண்டுகள் பல்வேறு விதமான காரணங்களுக்காக வெளிவருவதில் தாமதமானாலும் தமிழின் சிறந்த படைப்புகளில் இடம் பிடிக்கும் படைப்பாகும் நந்தலாலா.

கோடிகளைக் கொட்டி, நடிக, நடிகையரின் கவர்ச்சியாலும், விளம்பரத்தாலும் காசாக்க முனையும் பெரும் இயக்குனர்கள் ஒரு புறம்,

இந்தியச் சந்தை மதிப்புக் கருதி இன்னும் ராமாயணத்தையும், மகாபாரதத்தையும் நவீனப்படுத்துவதாய்க் கூறிக் கொண்டு மனிதனைக் குரங்காய்க் குதிக்க வைத்து ஜல்லியடிக்கும் மெகா உலக இயக்குனர்களாக ஊடக உலகம் சித்தரிக்கும் காலியான பெருங்காய டப்பாவாய் மணக்கும் சிலர்.

ஒன்றுக்குமற்ற காரணங்களுக்கெல்லாம் உலகின் பல்வேறு இடங்களுக்கும் சென்று படப்பிடிப்பினை நடத்தி இங்கு தங்கள் அருமை பெருமைகளை தொலைக்காட்சியில் நீட்டி முழக்கி ரசிகர்களை வசப்படுத்த எண்ணும் கூட்டம்.

இதனிடையில் இயல்பான மனதைத் தொடும் கதையமைப்பு, இதமான மனதை வருடும் இசை, தமிழகத்திலேயேயுள்ள எழில் கொஞ்சும் இடங்களில் படப்பிடிப்பு என கனவுத் தொழிற்சாலையின் பிதாமகர்களுக்கே பாடமெடுக்கும் படம். சில ஆண்டுகள் பெட்டியில் உறங்கிய, இசையமைப்பாளருக்கும் இயக்குனருக்கும் உரசல் என பத்திரிக்கைகள் எழுதிய, தனது மிகச் சிறந்த படைப்பாகயிருக்கும் என இயக்குனரால் கூறப்பட்ட நந்தலாலா எனும் திரைக்காவியம் தடைகளைத் தாண்டி திரைக்கு வந்துள்ளது.இந்தப் படம் வெளியாகுமா என சில சமயங்களில் தனிமையில் கண்ணீர் விட்டிருப்பதாக இயக்குனர் கூறியுள்ளார்.

அதே சமயம் எண்பதுகளில் தோன்றிய ஒரு இயக்குனர் குழாமைப் போல் தமிழில் ஒரு புதிய இளந்தலைமுறை இயக்குனர்கள் உருவாகி வருவதும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பல சமயங்களில் துணை நிற்பதுவும் நமக்கு உலக சினிமாவின் உயரம் தொட உதவும் எனும் எண்ணத்தை விதைக்கின்றது. இதனைத் தற்போது ஐங்கரன் போன்ற சில தயாரிப்பு நிறுவனங்களும் உணர்ந்துள்ளது கண்கூடானது.

மிஷ்கின் எனும் கதாநாயகன் ஒரு மன நலக் காப்பகத்திலிருந்து தனது உறவுகளைத் தேடிப் பயணிப்பதும் அதன் பின் அவனுக்கு இந்த உலகில் நிகழும் அனுபவங்களும்தான் உலகின் மிகச் சிறந்த நாவலாசிரியராய் அறியப்படும் பியோதர் தாஸ்தாயேவ்ஸ்கி எனும் ருஷ்ய எழுத்தாளரின் 'முட்டாள்' எனும் நாவலின் அடிப்படை.அன்பே அவனுக்கு சிக்கலாகவதுதான் கதை. மிஷ்கின் என்ற பெயர் இலக்கிய உலகில் அறிமுகமானது இப்படித்தான்.

கிகுஜிரோ எனும் ஜப்பானியப் படத்தின் தமிழாக்கமோ, இல்லையோ இது அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய படம் என்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமில்லை.

நமது இயக்குனர் மிஷ்கின் அவர்களும் அப்படிப்பட்ட ஒரு மன நிலை தவறிய மனிதனின் தேடுதலைத் தனது கதைக் களமாக்கியிருக்கின்றார். மன நிலை தவறுதல் என்பதா? குழந்தையைப் போல் மாறிவிட்ட உள்ளமென்பதா? என்பதும் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம். குழந்தைகளாக மாறாவிடில் பரலோக சாம்ராஜ்யம் கிடையாது என்று கூறிய ஏசு கிறிஸ்துவின் சிந்தனையானது, சொர்க்கம் வேறு எங்குமல்ல, உள்ளத்தில் குழந்தைகளாக மாறினால் நம்மால் இங்கு, இந்த உலகிலேயே அடைய முடியும் என்பதுதான். இந்தப் படமும் அத்தகைய உண்மையான குழந்தைக்கும், குழந்தையாக மாறிய நபருக்குமான தேடலுடன் அவர்களுக்கிடையேயான மெல்லிய அன்பின் சித்திரமாய் நம்முன் விரிகின்றது.

தாயைத் தேடும் சிறுவனுக்கும், மன நலக் காப்பகத்திலிருந்து வெளியேறித் தனது தாயைத் தேடும் பாஸ்கர மணிக்குமான நட்போடு, அவர்களின் தேடுதலில் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் முடிவு என்ன என்பதுதான் இதன் கதை.

மண் சார்ந்த படைப்புகளாகட்டும், இயக்குனர்களின் இதயத்திலிருந்து வரும் படைப்பாகட்டும் அதற்கு உயிரோட்டத்துடன் இசையமைக்க இந்த மண்ணின் கலைஞன் இளையராஜாதான் சரியான தேர்வாக அமைவார். அவருக்குத்தான் மௌனத்தையும் இசைக்கத் தெரியும். சிறந்த மண் சார்ந்த படைப்புகளத் தெரிவு செய்யும் இயக்குனர்கள் அனைவருமே இசைக்கு இவரை அணுகுவது இவரின் பலம். இந்தப் படத்திற்கு இவரின் இசையானது கனம் சேர்ப்பதுடன் படத்தினை செறிவு மிக்க கவிதையுமாக்கியுள்ளது. ஒண்ணுக்கொன்னு தொனையிருக்கு உலகத்திலே... அன்பு மட்டுந்தான் அனாதையா.. எனும் பாடல், வெட்டுப்பட்ட பாடல்களையும் கேட்கத் தூண்டும் ஆவலை உருவாக்குகின்றது.

இயற்கையான வரம்பு மீறாத ஒளிப்பதிவு கவிதையாய் காட்சிகளை நகர்த்திச் செல்வதுடன், நம்மை அந்தப் பாதைகளில் பயணம் செய்ய ஏங்கச் செய்வது குறிப்பிடத் தக்கது. வெளி நாடுகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளி நம் கண் முன், அருகிலுள்ள இயற்கையினை நம்மை மெய்மறந்து ரசிக்க வைத்த ஒளிப்பதிவாளர் படத்தின் இன்னுமொரு துணை.

நல்ல முயற்சி... நமக்குத் தந்த ஒரு சிறந்த சினிமா....

வேண்டும் வகுப்புவாரி ஒதுக்கீடு - இட ஒதுக்கீட்டுக்குச் சவால் விடும் பார்பனீயத்திற்கு அதுதான் மாற்றாக அமையும்.

ஆரியம் இன்னும் தங்கள் இன உணர்வை மறைக்காமல் தங்கள் ஜாதியினைத் தாங்கிப் பிடிக்க எத்தனிப்பதனை 22.09.2010 டெக்கான் க்ரானிகிள் நாள்தழில் வெளிவந்த செய்தியின் மூலம் வெளிப்படையாக நாம் அறிய இயலும். 

1. இது வரையில் இவர்கள் இட ஒதுக்கீட்டை எதிர்த்து தகுதி , திறமை என்ற வாதத்தில் தங்கள் இனத்தை வளர்த்தனர்.
2. பிற்படுத்தப்பட்டோர் இட ஒதுக்கீட்டினை மறைமுகமாக நடை பெறாமல் செய்ய ஆட்சேர்க்கையையே தடை செய்து ஆணை பிறப்பிக்க வழி செய்தனர்.
3. இன்று அதனை அதாவது நடை பெறவே இல்லாத இட ஒதுக்கீட்டினை பத்தாண்டுகள் ஆகி விட்டதனால் மறு பரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்று எகத்தாளம் செய்கின்றனர்.
4. ஜாதி வாரி இட ஒதுக்கீட்டை முழு மூச்சுடன் எதிர்த்துக் கூக்குரலிட்டனர்.
5. சிறு பான்மைச் சமூகத்திற்கான அனைத்து நலத் திட்டங்களையும் எதிர்த்து மாய்மாலம் செய்தனர்.
6. ஜாதி வாரி மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பை தங்கள் இன அதிகாரிகள் தடுத்ததுடன், இன்றும் அதனை மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்புடன் நடத்தினால் பத்து வருடங்களுக்கொரு முறை அதனை நடைமுறைப் படுத்த வேண்டும் என்பதால் அதனை தனியாக நடத்த அதாவது ஜாதி வாரியாகக் கணக்கெடுப்பு படந்தாலும் அதனால் யார் சமூக வளர்ச்சி பெற்றுள்ளனர் என்பதனை அறிய முடியாதவாறு செய்துள்ளனர்.

இதனையெல்லாம் செய்து விட்டு இன்று வெட்கமற்று ,

ஜாதி வாரியான கணக்கீடு வேண்டும் என்கின்றனர் , ஏதடா பரவாயில்லையென்று எண்ணிப்பார்த்தால் தங்களின் எண்ணிக்கை குறைவாயிருப்பதால் தங்களை "சிறு பான்மைச் சமுதாயமாக அறிவிக்க வேண்டுமாம், அதாவது தங்கள் இனத்தில் 30 % பேர் வறுமையில் வாடுகின்றார்களாம்!!." 

எப்படியிருக்கின்றது பாருங்கள் ஆரியத்தின் அடாவடி, அதாவது திராவிடர்கள் பெரும்பான்மையினமாம் அதற்கு இட ஒதுக்கீடு தேவையில்லை என்றும் ஓர் நாள் வாதாடுவார்கள். ' இன்று வரை திராவிடர்களை ' நாமெல்லோரும் இந்துக்கள்' என்று மூளைச் சலவை செய்தவர்கள் இன்று தங்கள் இனத்திற்கு மத வழியாக அன்றி 'சிறுபான்மை இனம்' எனும் வாதத்தினை வைத்து இட ஒதுக்கீட்டுக்கு கோரிக்கை விடுகின்றனர். இன்று 'தகுதி, திறமை' இவையெல்லாம் தேவையில்லை. 

இவர்களின் பின்னால் இந்துக்கள் என்று சென்ற நமதருமைச் திராவிடச் சகோதரர்கள் இது பற்றி எந்தவித விழிப்புணர்வுமின்றி இன்றும் அவர்களை நம்பலாம். இதுதான் காலக் கொடுமை. வெட்டுபவனை ஆடு நம்புவதுதான் இயல்பு.

திராவிட இனமானது 70 % வறுமையில் வாடுகின்றது. இவர்களின் கூற்றுப்படி பார்த்தால் பெரும்பான்மை இனமானது வாழ்விழந்தால் கூடப் பரவாயில்லையாம், இவர்களில் சிரமப்படும் 30 % பேர் நன்கு வாழ வேண்டும்.

பெரும்பான்மை இனங்களின் ஆழ்ந்த உறக்கம் இவர்களுக்குக் கொண்டாட்டம், மாவிலும் கொள்ளை, பணியாரத்திலும் கொள்ளை. இறைவன் பெயரால் எல்லோருக்கும் மொட்டையடிக்கும் ஆரியத்தை திராவிடம் வீழ்த்த வேண்டுமானால் முதலில் பக்தி ஒழிய வேண்டும்.

இவர்கள் உண்மையிலேயே இட ஒதுக்கீட்டை விரும்பினால் அய்யா அவர்கள் சொன்ன வகுப்பு வாரி இட ஒதுக்கீட்டை ஒத்துக் கொள்ளட்டும். அதுதான் உண்மையான தீர்வாகயிருக்க முடியும்.

இலக்கியம்பட்டியும் இந்திய அரசியலும்

எரிக்கப்பட்ட மாணவிகளும் எரியாத நியாயங்களும் - தூக்குத் தண்டனை தவறுதான் என்றாலும் இந்த வழக்கிற்கு இது தேவையானதுதான்...

சம்பவம் நடந்த இடத்தில் இல்லாத நமது நெஞ்சமெல்லாம் பதற வைக்கும் பேருந்து எரிப்பு வழக்கு. தலையில் கை வைத்துக் கொண்டு 'கையறு நிலையில்' செய்வதறியாது திகைக்கும் மாணவர்கள். மாணவ, மாணவிகளை உள்ளே பத்திரமாய் இருக்கச் செய்து விட்டு அந்தக் காட்டு மிராண்டிக் கும்பலிடம் மன்றாடிய பேராசியைகள். இரண்டாவதாய் வந்த பல்கலைக் கழகப் பேருந்திலிருந்து வந்து உள்ளே சிக்கியவர்களுக்காய் கண்ணாடியை உடைக்கப் போராடும் மாணவர்கள். கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் கருகிய மலராத மொட்டுகளாய் அந்த மாணவிகள். இதயமுள்ளோர் நெஞ்சிலெல்லாம் நெருப்பாய்க் கனன்று கொண்டிருந்த கேள்விகள். நாகரீகமுள்ள சமுதாயம் நாணித் தலைகுனிய வேண்டிய வெட்கக் கேடான செயலுக்கு மேலும் மேலும் மேல் முறையீடுகள். தனியொரு மனிதனாய் தன் மகளின் இறப்புக்கு நீதி கோரி சர்வ வல்லமை பொருந்திய ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்து நீதிமன்றப் படிக்கட்டுகள் ஏறிய கோகிலவாணியின் அன்புத் தந்தை வீராச்சாமியின் முயற்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றி.

ஆம், இறுதியாக உச்ச நீதிமன்றம், சேலம் குற்றவியல் நீதிமன்ற அன்றைய நீதிபதி திரு கிருஷ்ணராஜா அவர்கள் கொடுத்த தீர்ப்பை உறுதி செய்து குற்றவாளிகளின் மேல்முறையீட்டு மனுவைத் தள்ளுபடி செய்து தீர்ப்பளித்தது குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரு பாவமும் அறியாத, கவலையென்பதறியாத வாழ்வின் வாயிலில் நின்ற சின்னஞ் சிறு குழந்தைகளை குரூரமாக எரித்தவர்களுக்கு இந்தத் தண்டனை தேவைதான். ஆட்சியாளர்களின் மனதில் இடம்பிடித்து தங்கள் அரசியல் நுழைவு அல்லது உயர்வுக்கென ஆரம்பித்த சிலர் குமபல் மனோபாவத்தில் தாங்களாக வரித்துக் கொண்ட ஆணவம்தான், தங்களை யாராலும் ஒன்றும் செய்து விட இயலாது எனும் எண்ணம்தான் இந்த மூன்று மலர்களின் மரணத்தின் காரணம். ' அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுத கண்ணீருக்கான ஆற்றல் சில சமயங்கலிள் அதிகம்தான்.

 

 

ஆட்சி மாறியதும் கிருஷ்ணகிரியில் நடைபெற்ற இந்த விசாரணையின் தடம் மாறிய பொழுதில் விபரீதத்தை உணர்ந்த கோகிலவாணியின் தந்தை வீராச்சாமி, சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தை நாடி விசாரணை வேறு இடத்தில் நடந்திட வழி செய்ததுடன் உயர் நீதிமன்றத்தாலேயே விசாரணை அதிகாரியை நியமிக்க வழிவகை செய்ததால்தான் விசாரணையானது ஒழுங்காக நடந்திட இயன்றது. கண்ணீர் மல்க அன்று சாட்சியம் சொன்ன பேராசிரியைகள் மற்றும் சாட்சியங்கள், சக மாணவ்ர்கள் தங்கள் வாழ் நாளெல்லாம் மறக்க இயலாத அந்த்க் கோரச் சம்பவம் விதைத்த வடு ஆற இன்னும் பல காலம் பிடிக்கலாம்

குரு பூர்ணிமாவும், குலக் கல்வியும்

குரு குலம் திருமப வருமா ?... குலக் கல்வி உயிர் பெறுமா? ...

ஆசிரியர் தினத்தை குரு பூர்ணிமாவுக்கு மாற்ற முனையும் அடிப்படைவாதிகள்..

குருவுக்கு மரியாதை செய்வதென்பது தவறாகாது, ஏனென்றால் அவர் நமது வாழ்வின் முன்னேற்றத்தை உறுதி செய்கின்றவராவார். ஒன்றுமறியாத குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து நமது வாழ்வின் பாதையைச் செப்பனிடுபவர் குரு. இதில் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால் இந்த குரு என்பதிலும் நமக்கு சிறு பருவத்தில் எண்ணும் எழுத்துமறிவித்து நமது மனத்தை கல்வி நோக்கித் திருப்பிய குருவை வணங்குவதில் தவறில்லை.ஆனால் அதை மதத்துடன் தொடர்பு படுத்தி வியாசர் ( வேத வியாசர்) எனும் முனிவரை அதாவது வேதங்களை நமக்குத் தந்தவர் என்ற வகையில் அவரை நினைவு கூறும் நாளாகக் கொண்டாடுவதையும், அதனை அரசின் சிந்தனைப் போக்குகளைத் தீர்மானிக்கக் கூடிய குழுவிலுள்ள ( தேசீய வளர்ச்சிக்கான ஆலோசனைக் குழு) சிலர் வெளிப்படையாக பங்கேற்பதென்பது, அந்த வேதங்கள் யாருக்கானவை என்ற நிலையில், அது மக்களிடையேயான பிரிவுகளை (வர்ணாசிரப் பிரிவுகளை நியாயப்படுத்தும்) உறுதிப்படுத்தக் கூடியது எனும் நிலையில், எப்படி நியாயமான செயலாக இருக்க முடியும் என்பதுதான் நம்முன் எழும் கேள்வி.

இந்திய அரசு எந்த மதத்தையும் சாராத அரசு என்பது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசானது மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் ஆட்சி செய்து வருகின்றது. அதற்கான அடிப்படைச் சட்ட நெறி முறைகள் உள்ளன.இத்தகைய எந்த மதத்தையும் சாராத அரசானது ஆட்சிக்கு வந்து 63 ஆண்டுகளாகின்றது. அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்து 60 ஆண்டுகளாகின்றது. சாதி, மத பேதம் ஒழிய வேண்டும் என்று குரல் கொடுக்கும் அச்சு ஊடகங்களும், அதி மேதாவி முற்பட்ட வர்க்கமும் சமீப காலமாக மத ரீதியான பழக்கங்களை உயர்த்திப் பிடிப்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியாக வெளிப்படையாக தெரிகின்றது.

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான அரசானது ஆசிரியராய்த் தனது வாழ்வினைத் துவங்கி சுதந்திர இந்தியாவின் முதற் குடிமகனாய் உயர்ந்த டாக்டர் சர்வ பள்ளி ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களின் பிறந்த நாளை ஆசிரியர் தினமாக அறிவித்திருப்பதையும், அந்த நாளில் இந்த நாட்டில் சிறந்த ஆசிரியர்களுக்கு நல்லாசிரியர் விருது வழங்கிக் கொண்டாடி வருவதை இந்த உயர் வகுப்பும், ஊடகங்களும் மிக நன்றாக அறிந்தவர்கள்தான்.

ஆனால் மனதளவில் இவர்கள் அரசின் ஆசிரியர் தினத்தைப் பற்றிய எந்தவித அக்கறையுமின்றி, தங்கள் மத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில், வேதங்களை அதாவது தங்களின் உயர் குடிப் பிறப்பை உறுதிசெய்யும் அடிப்படைத் தத்துவத்தை எழுதிய வேதவியாசரை நினைவு கூறும் வண்ணம் குரு பூர்ணிமாவை கடந்த ஓரிரு வருடங்களாக வெளிப்படையாகக் கொண்டாடி வருகின்றனர். அதை எந்த விதத் தயக்கமோ, வெட்கமோ இன்றி ஊடக உயர்வகுப்பு வெளியிடுவதும் தொடர்ந்து வருகின்றது. இதைவிடக் கொடுமையென்னவென்றால் இந்த மத ரீதியான குரு பூர்ணிமாக்களையும், ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு பள்ளியில் மாணவர்கள் பாதபூஜை செய்வதையும் சில பிரபல ஆங்கில நாளிதழ்கள் அவ்வப்பொழுது படத்துடன் செய்தியாக வெளியிட்டு வருவதுதான். பாத பூஜை குறித்து அந்த ஆண்டில் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் சட்டமன்ற உறுப்பினரும்,சமூக ஆர்வலருமான திரு ரவிக்குமார் அவர்கள் மட்டும்தான் ஆட்சேபணையைத் தெரிவித்திருந்தார்.அடிமைத் தனத்தை எவ்வகையிலாவது நிறுவனமாக்க முயலும் மேல்தட்டு வர்க்கத்தை நாம்தான் உணர்வதுமில்லை, நமது சந்ததிகளை அது குறித்து எச்சரிப்பதுமில்லை. சுயமரியாதையுடன் ஒரு சமுதாயம் அமைவதை அவர்கள் எப்படி அனுமதிப்பார்கள்? தேவைப்படும் நாமே அதனை நாடுவதில்லை எனும் நிலையில் பல படித்தரங்களால் மனிதர்களை சிறுமைப்படுத்திய அவர்களிடம் எப்படி நாம் எதிர்பார்க்க இயலும்.

இன்று தேசிய வளர்ச்சிக்கான ஆலோசனைக் குழு உறுப்பினராக மாண்புமிகு பாரதப் பிரதமரால் தெரிவு செய்யப்பட்டவரும், பாராளுமன்ற மாநிலங்களவை உறுப்பினருமான ஒரு நபர் தான் பொறுப்பு வகிக்கும் பதவியின் மாண்பு பற்றிக் கவலைப்படாததுடன், குறைந்த பட்சம் தான் பொறுப்புகளை ஏற்றுள்ள அரசால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள ஆசிரியர் தினம் பற்றிய கவலை எள்ளளவுமின்றி தன்னால் வளர்த்து விடப்பட்ட தனது நிறுவனத்தை மேலாண்மை செய்துவரும் அதிகாரி அவரைக் குருபூர்ணிமாவன்று சந்தித்து ஆசி பெற்றதை தன்னைப் பெருமைப்படுத்தியதை கௌரவமாக நாளிதழ்களுக்குத் தர இயல்கின்றது.இன்றுவரை இவர் தன்னை ஆசிரியர் தினத்தன்று இவர்கள் சந்தித்தார்கள் என்று கூறியதுண்டா?

நமக்குத் தெரிந்த குரு யாரென்றால் ஆசிரியர்கள்தான். அவர்களுக்குத் தெரிந்த குரு ஆசிரியர் அல்ல என்பதிலிருந்து நாம் அவர்கள் குரு என்று யாரைச் சொல்வார்கள் என்பதையும் இன்னும் அறிந்து கொள்ளாமலிருப்பதுதான் நம் அறியாமை.

இது சாதாரண நிகழ்வாக, கவனிக்கப்படத் தேவையில்லாத்தாக, தேவையற்ற சர்ச்சையை உருவாக்குவதாகப் பலருக்குத் தெரியலாம். ஆனால் உண்மையில் குருகுலம் திரும்பவர வேண்டும் அதுவும் அரசின் பணத்தில் தங்கள் குழந்தைகள் மட்டும் பயிலும் வண்ணம் வர வேண்டும் என்பதின் வெளிப்பாடுதான் இது போன்ற செயல்கள் என்பது நமக்குக் காலம் கடந்த பின் தான் புரியும். இவர் போன்றவர்கள் தேசிய அரசின் கொள்கை முடிவுகளை தெரிவு செய்யும் இடத்தில் இருக்கின்றனர் என்பதையும் நாம் மனதிலிறுத்திப் பார்த்தால் நமது அச்சத்தின் காரணம் புரியும்.இவர் போன்றவர்கள் எப்படி அனைவருக்குமான வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்க உள்ள ஆலோசனைக் குழுவில் எப்படிப்பட்ட ஆலோசனைகளைத் தருவர் என்பதுதான் கேள்வி. தங்கள் மனதிலுள்ள தங்கள் இனத்தை வளர்க்கக் கூடிய ஆலோசனைகளை நாடு வளரத் தேவையான ஆலோசனைகளாக அள்ளி வழங்குவர், அதையும் நமது முற்பட்ட இன நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சரியென்று வாதிடுவர்.முளையிலே கிள்ளி எறிய வேண்டிய இது போன்ற கள்ளிகளை நாமும் அழகுக்காக வளர்த்துப் பின் நமது சந்ததி இன்று ஜாதி வாரிக் கணக்கெடுப்புக்காக நாம் கோடரி எடுக்கும் சூழ்னிலையிலிருப்பது போல் அவர்களும் இருக்க வேண்டிய நிலை வரலாம்.

குருகுலம் வரலாம், அது சேரன் மாதேவி குருகுலம் போல் இருக்கலாம், அதனை தொண்டு நிறுவனமாக நடத்தி நமது வரிப்பணத்தையும் வாங்கிக் கொள்ளலாம், நமது மக்களுக்கு கல்வியை மறுப்பதாகயிருக்கலாம் அல்லது போனால் போகின்றதென்று நமக்கு தனிக்கல்வியும், தனிப்பந்தியும் கிடைக்கலாம்,அதற்கு நமது தேசிய வளர்ச்சி ஆலோசனைக் குழுவானது பரிந்துரையும் செய்யலாம். ஏனென்றால் அரசின் நலத் திட்டங்கள் மக்களுக்குச் சரியாகச் செல்லவில்லை அதற்கான ஆலோசனையை வழங்குங்கள் என்று இந்தக் குழுவைத்தான் இது போன்ற நயவஞ்சக நிலைப்பாடுகள் பற்றி அறியாத ராகுல் காந்தி அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.பெரியாரா இருக்கின்றார் இவற்றை தொடர்ந்து நமக்கெல்லாம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட.. ஒவ்வொரு அசைவும் நமது உரிமையின் மீதான அத்து மீறல் என்பதை நம்மக்கள் உணரத் தலைப்படுவதோடு அதனை குறைந்தபட்சம் அரசியல் ரீதியாகக் களைய முன்வரவேண்டும்.

Blogger Buzz: Blogger integrates with Amazon Associates

Blogger Buzz: Blogger integrates with Amazon Associates